Վերլուծական

Մարդկությունը պետություն ունենալու և այդ պետությունը զարգացնելու նպատակով նախ և առաջ գծում է պետական և ազգային շահերի համար կարմիր գծեր, որից այն կողմ անցնելը` դավաճանություն է: Այդ գծերը միս և արյուն են ստանում ամրագրվելով մայր օրենքներով, որի միջոցով ներմուծվում են քաղաքացիների գիտակցություն և ըստ դրա ստեղծվում է իր պետականության իրավունքներն իմացող արժանապատիվ հասարակություն: Մենք չունենք պետական մշակույթ և մեր ժողովրդի գիտակցության մեջ չեն ներդրվել հանուն պետական արժեքների պահպանման կարմիր գծեր: Սակայն ի վերուստ ազգերը և մարդկային այս կամ այն ցեղախումբը պետք է կրի իր մեջ արժանապատվությունը պահպանող չափանիշներ: Որո՞նք են հայության չափանիշները: Ի՞նչ մենք չենք կարող հանդուրժել: Կա՞ այնպիսի մի զիջում, որից հետո հավաքական հայությունը կսուբյեկտանա և կսրբի իր ճանփից բոլոր հակապետական երևու...

Զինվորականները մեղադրում են քայլիստներին ծայրահեղ ապիկարությամբ ու ապաշնորհությամբ պատերազմը վարելու, բոլոր ճակատներում, այդ թվում դիվանագիտական, մոբիլիզացիոն տապալվելու մեջ։ 100 տոկոս իրավացի են։ Քայլիստները մեղադրում են զինվորական վերնախավին անիրազեկության, մորթապաշտության և տարիների խայտառակ քայքայիչ թալանի մեջ։ 100 տոկոս իրավացի են։ Իմ կողմից ավելացնեմ, որ երկուսի հայտնի թերություններից բացի ակնհայտ է «դավադրությունը»՝ ռուսների մուտքի և/կամ թուրքերի տրիումֆի գիտակցված սպասարկումը։ ՀԻՄԱ ԲԱՑԱՏՐԵՔ, ԹԵ Ի՞ՆՉ ԿԱՐԻՔ ԿԱ ԱՅՍ «ԲԱՆԱՎԵՃՈՒՄ» ՈՐԵՎԷ ԿՈՂՄ ԲՌՆԵԼՈՒ...