Վերլուծական

Քաղդեացի աճպարար-«մուտիլովչիկներին» պետություն պետք չի իրականում։ Նրանց պետք է ընդամենը տզրուկի պես կպնել մի որեւիցէ կայսրության քամակից (կամ մի այլ վերջույթից) եւ «մուտիլովկա» անելով ապրել-աբրվել։ Եւ այդպես՝ կայսրությունից-կայսրություն, հազարամյակների միջով։ Երբ հին աշխարհի հավանաբար առաջին մեծ կայսրություն Բաբելոնը քանդվեց, առաջինը (լավ հոտառություն ունեցող առնետի պես) աճպարար-խաբեբա քաղդեական թայֆաները ճողոպրեցին տարբեր ուղղություններով։ Բնականաբար, ճանապարհին փոխելով անունները, բայց ոչ երբեք բնավորությունն ու «մասնագիտությունները»։ Ինչևէ։ Արեւմտյան ուղղությամբ ճողոպրածները, հազարամյակների միջով ծեծ ուտելով անցնելով, վերջապես ինքնադաստիարակվեցին եւ 20-րդ դարում ստեղծեցին ժամանակակից աշխարհի հզոր եւ ՍՈՒՎԵՐԵՆ պետություններից մեկը։ Հյուսիս ճողոպրածները նախ «կերան» դյուրահավատ տեղ...

ԱՄՆ նախագահ Ջո Բայդենը չընդունեց Էրդողանին ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեայի նստաշրջանում: Էրդողանը մեկնեց Նյու Յորք՝ հույս ունենալով հանդիպել Բայդենի հետ և նրան ներկայացնել արդարացի (Էրդողանի կարծիքով) պահանջը՝ ներառել Թուրքիային ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի մշտական ​​անդամների կազմում: Բայդենը ոչ միայն չարժանացրեց Էրդողանին հանդիպմանը, այլ Թուրքիայի փոխարեն առաջարկեց ընդունել Հնդկաստանը որպես ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի մշտական ​​անդամ: Այսպիսով մենք տեսնում եք, որ Թուրքիայի ՆԱՏՕ-ի անդամ լինելը ԱՄՆ-ի համար միանշանակ պայման չէ, Թուրքիային ամեն ինչում սատարելու համար։ Ու այդպիսի պնդումները, թե Թուրքիան ՆԱՏՕ-ի անդամ է, ԱՄՆ դաշնակիցն է, մենք ո՞նց կարող ենք ԱՄՆ-ի հետ հույս կապել Թուրքիայի ագրեսիայից ապահովագրվելու համար, միայն ռուսական ջրաղացին են ջուր լցնում, և նպատակ ունեն հավերժ ռուսական «ցեխոտ սապո...

Հայաստանի քաղաքական խոսույթում 1990-ականներից սկսած ասպարեզ է նետվել մի արհեստական երկվություն։ Այն վտանգավոր վեճ է հարուցում այսպես կոչված իրական Հայրենիքի և պատմական Հայրենիքի ընկալումների և առ դրանք ձգտումների միջև։ Այդ արհեստական ու խիստ վտանգավոր վեճի ծայրահեղ դրսևորումները մի կողմի պարագայում հանգեցնում են Ցեղասպանությունը և Հայրենիքի կորսված հատվածի նկատմամբ իրավունքն ու ժառանգությունը, այդ թվում՝ 1-ին Հանրապետության իրավահաջորդությունը, ուրանալու դավաճանական «պրագմատիզմին», իսկ մյուս կողմի պարագայում՝ կենացախոսային վերացական հայրենասիրությամբ բավարարվելուն, որը, թող զարմանալի չթվա, դարձյալ ուրանում է 1-ին Հանրապետությունը։ Այս արհեստական վեճի հոգևոր-գաղափարական հայրը, այդու՝ դրանով ստեղծված ծայրահեղ տեսակետների ծնողն ու սնողը նույնն է և նրա անունն է Ռուսական կայսրություն։ ...